წმიდა სინოდის სხდომის ოქმი (22.12.2016)

wmida-sinodis-sxdomis-oqmi-22

 წმიდა სინოდის სხდომის ოქმი

(22.12.2016) 

2016 წლის 22 დეკემბერს საქართველოს საპატრიარქოში გაიმართა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის წმიდა სინოდის მორიგი სხდომა. სხდომას თავმჯდომარეობდა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი ილია II. მდივნად დაინიშნა ზუგდიდისა და ცაიშის მიტროპოლიტი გერასიმე (შარაშენიძე).

წმიდა სინოდის წევრებს მისასალმებელი სიტყვით მიმართა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა და გააცნო სხდომის საკითხები.

წმინდა სინოდზე განხილულ იქნა შემდეგი თემები:

I. კუნძულ კრეტაზე მიღებული დოკუმენტების შესახებ ისაუბრა გორისა და ატენის მიტროპოლიტმა ანდრიამ (გვაზავა).
მან აღნიშნა: როგორც ცნობილია, ა.წ. 17-26 ივნისს კუნძულ კრეტაზე შედგა კრება, რომლის მუშაობაში მონაწილეობდნენ მეთაურები და წარმომადგენლები ათი ადგილობრივი მართლმადიდებელი ეკლესიიდან.

ამგვარი შეკრება ათწლეულების მანძილზე იგეგმებოდა და იგი არის ღირსშესანიშნავი და განსაკუთრებული მოვლენა წმიდა მართლმადიდებელი ეკლესიის ცხოვრებაში.

კრების მზადებას თავიდანვე სათავეში ედგა კონსტანტინოპოლის საპატრიარქო, პროცესში კი ჩართული იყო ყველა ოფიციალური ეკლესია. წინასაკრებო სამუშაო შეხვედრებზე 1961 წლიდან საქართველოს საპატრიარქოს დელეგატებიც მონაწილეობდნენ. რა თქმა უნდა, უფროსი თაობის სასულიერო დასის სხვადასხვა წევრის მიერ ათწლეულების მანძილზე გაწეული შრომა დასაფასებელია.

როგორც ადრეც იყო აღნიშნული, კრების მომზადების საბოლოო ეტაპზე წარმოქმნილმა სერიოზულმა დაბრკოლებებმა რამდენიმე ადგილობრივ ეკლესიას არ მისცა საშუალება, მონაწილეობა მიეღო კრეტის კრების მუშაობაში, რის გამოც ჩვენს გულისტკივილს კიდევ ერთხელ ვადასტურებთ და დღესაც მიგვაჩნია, რომ აუცილებელი იყო ყველა ეკლესიის მიერ დასმული საკითხების შესწავლა-განხილვა, რაც არ განხორციელდა.

აღნიშნულ თემასთან დაკავშირებით წმიდა სინოდმა დაადგინა:

რადგანაც კრეტის კრების მუშაობაში არ მონაწილეობდა ოთხი ადგილობრივი მართლმადიდებელი ეკლესია, ამიტომაც მას არ შეიძლება ეწოდოს საყოველთაო, ყოვლადმართლმადიდებლური (პანორთოდოქსული) კრება;
კრეტის კრების მომზადებისა და ჩატარების დროს დაირღვა მართლმადიდებელ ეკლესიათა მიერ დადგენილი და აღიარებული მთავარი პრინციპი კონსენსუსისა, რაც გულისხმობდა განსახილველ საკითხთა შესახებ ყველას თანხმობასა და გადაწყვეტილების ერთსულოვნად მიღებას.
ამიტომაც კრეტის კრების დადგენილებები ვერ იქნება სავალდებულო საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიისთვის;

კრეტის კრების მიერ დამტკიცებულ დოკუმენტებში არსებითად არ აისახა ეკლესიათა მიერ წარმოდგენილი საფუძვლიანი შენიშვნები. ამიტომაც აუცილებელია მათი შემდგომი გადამუშავება და გასწორება. არაა გამორიცხული ზოგიერთ შემთხვევაში ახალი დოკუმენტის შექმნაც.
ამისთვის კი საჭიროა, კრეტის კრების სამდივნოს მიერ გამოგზავნილი და თარგმნილი ტექსტები ხელმისაწვდომი გახდეს საქართველოს ეკლესიის სასულიერო დასის, ღვთისმეტყველთა და მორწმუნე ერისათვის და მათი საფუძვლიანი შენიშვნების გათვალისწინებით, დოკუმენტებს მიეცეს მართლმადიდებელი ეკლესიის დოგმატური და კანონიკური სწავლების შესაბამისი სახე.

ა.წ. 17-26 ივნისს კუნძულ კრეტაზე გამართული კრება შეიძლება ჩაითვალოს უმნიშვნელოვანეს ეტაპად მართლმადიდებელი ეკლესიების დიდი და წმიდა პანორთოდოქსული კრების ჩასატარებლად, რომელმაც აღნიშნულ მომავალ კრებაზე ხელი უნდა შეუწყოს ყველა საკითხის გატანას და გადაწყვეტილებების მიღებას საერთო მართლმადიდებლური ერთობითა და ერთი, წმიდა, კათოლიკე და სამოციქულო ეკლესიის მაცხოვნებელ სწავლებაზე დაყრდნობით.
საქართველოს ეკლესიის წმიდა სინოდმა დაადგინა, რომ
შეიქმნას საღვთისმეტყველო კომისია შემდეგი შემადგენლობით:

ა) გორისა და ატენის მიტროპოლიტი ანდრია (გვაზავა) თავმჯდომარე;
ბ) ფოთისა და ხობის მიტროპოლიტი გრიგოლი (ბერბიჭაშვილი);
გ) სენაკისა და ჩხოროწყუს მიტროპოლიტი შიო (მუჯირი);
დ) რუსთველი მიტროპოლიტი იოანე (გამრეკელი);
ე) მარგვეთისა და უბისის ეპისკოპოსი მელქისედეკი (ხაჩიძე);
ვ) პროტოპრესვიტერი გიორგი (ზვიადაძე).

II. წმ. სინოდმა იმსჯელა მომქმედ ტაძრებთან არსებულ საკვირაო სკოლების შესახებ და განაჩინა:
დაევალოს რუსთველ მიტროპოლიტ იოანეს (გამრეკელი), რომ სასწავლო ცენტრმა შეიმუშაოს პროგრამები საკვირაო სკოლებისთვის შემდეგ საგნებში: საღმრთო სჯული, საქართველოს ისტორია, ქართული ლიტერატურა, ჩვენი კულტურა, ყოფა-ცხოვრების წესები და ტრადიციები (ეთნოგრაფია).

ცენტრმა ასევე ხელი უნდა შეუწყოს პროგრამების მიხედვით სათანადო ლიტერატურის შერჩევას და გაუწიოს მონიტორინგი აღნიშნული სკოლების მუშაობას.

III. წმიდა სინოდმა იმსჯელა საქართველოს მართლმადიდებელ ეპარქიებში დღეისათვის არსებულ ვითარებაზე. მღვდელმთავრების მიერ გამოითქვა მოსაზრებები საგანმანათლებლო საქმიანობისა და ეკონომიკური მდგომარეობის შემდგომი გაუმჯობესების გზებზე.

IV. წმიდა სინოდმა იმსჯელა მუზეუმებიდან საეკლესიო დღესასწაულებზე საეკლესიო სიწმინდეების ტაძარში დროებით გადაბრძანებასთან დაკავშირებით.
წმ.სინოდმა დაადგინა:

ა) მუზეუმებიდან საეკლესიო სიწმინდეთა ეკლესიაში დროებითი გადაბრძანებისას, გაუგებრობების თავიდან აცილების მიზნით, და სიწმინდეთა უსაფრთხოების უზრუნველსაყოფად საქართველოს საპატრიარქოში არსებულ სიწმინდეთა მოძიებისა და დაცვის განყოფილებას (თავმჯდომარე – ნიკორწმინდელი ეპისკოპოსი ვახტანგი (ლიპარტელიანი) დაევალოს, ყველა კონკრეტულ შემთხვევაში გაწიოს სათანადო ორგანიზება შესაბამის სახელმწიფო სტრუქტურებთან და საზოგადოებასთან თანამშრომლობით, რათა მოხდეს სიწმინდეთა უსაფრთხოდ და სათანადო პატივით გადაბრძანება და უკან დაბრუნება.

ბ) მუზეუმებიდან სიწმიდეები უნდა დაბრძანდეს თბილისის წმინდა სამების საკათედრო ტაძარში და იმ ეპარქიაში, რომლის მმართველმა მღვდელმთავარმაც დადგენილი წესით გამოთქვა სიწმიდეთა გადაბრძანების სურვილი.
ორივე შემთხვევაში გადასვენების დრო ცალ-ცალკე უნდა განისაზღვროს საქართველოს საპატრიარქოსთან არსებული სიწმინდეთა მოძიების განყოფილების წარდგინებით და კათოლიკოს-პატრიარქის ლოცვა-კურთხევით.

V. წმინდა სინოდმა იმსჯელა ზოგიერთ პირთა კანონიზაციის შესახებ და განაჩინა:

1) წმიდათა დასში შეირაცხოს მონოზონი ნინო (ამილახვარი 1784-1839), და ეწოდოს მას, – ღირსი ნინო, სამთავროს წმინდა ნინოს დედათა მონასტრის განმაახლებელი; შეიქმნას ხატი, დაიწეროს ცხოვრება და წეს-განგება; ხსენების დღედ დადგინდეს (11) 24 თებერვალი.

2) წმიდათა დასში ასევე შეირაცხოს იღუმენია ნინო (ამილახვარი 1815-1904) და ეწოდოს მას, – ღირსი ნინო (სამთავროს დედათა მონასტრის იღუმენია); შეიქმნას ხატი, დაიწეროს ცხოვრება და წეს-განგება; ხსენების დღედ დადგინდეს (29 დეკემბერი) 11 იანვარი.

3) წმიდათა დასში შეირაცხოს სქემ-იღუმენია თამარი (მარჯანიშვილი 1869-1936) და ეწოდოს მას, – ღირსი თამარ აღმსარებელი; შეიქმნას ხატი, დაიწეროს ცხოვრება და წეს-განგება; ხსენების დღედ დადგინდეს (10) 23 ივნისი.

4) წმიდათა დასში შეირაცხოს საქართველოს მეფე ბაგრატ III და ეწოდოს მას, – წმიდა კეთილმსახური მეფე ბაგრატი, საქართველოს გამაერთიანებელი; შეიქმნას ხატი, დაიწეროს ცხოვრება და წეს-განგება; ხსენების დღედ დადგინდეს (7 მაისი) 20 მაისი.

5) წმიდათა დასში შეირაცხოს იმერეთის მეფე სოლომონ I და ეწოდოს მას, – წმიდა კეთილმსახური მეფე სოლომონი; შეიქმნას ხატი, დაიწეროს ცხოვრება და წეს-განგება; ხსენების დღედ დადგინდეს (23 აპრილი) 6 მაისი.

6) წმიდათა დასში შეირაცხოს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქი, უწმინდესი და უნეტარესი კალისტრატე (ცინცაძე) და ეწოდოს მას, – წმინდა პატრიარქი კალისტრატე; შეიქმნას ხატი, დაიწეროს ცხოვრება და წეს-განგება; ხსენების დღედ დადგინდეს (21 იანვარი) 3 თებერვალი.

VI. წმინდა სინოდმა იმსჯელა საქართველოს ავტოკეფალიის აღდგენის 100 წლისთავისა და უწმინდესი და უნეტარესი ილია II-ის აღსაყდრებიდან მე-40-ე და დაბადებიდან 85-ე წლისთავთან დაკავშირებით ჩასატარებელ ღონისძიებათა შესახებ.
დაადგინეს: შეიქმნას საიუბილეო კომისია და მის შემადგენლობაში ეკლესიის მხრიდან შევიდნენ შემდეგი წევრები:

ა) ჭიათურისა და საჩხერის მიტროპოლიტი დანიელი (დათუაშვილი),
ბ) ახალციხისა და  ტაო-კლარჯეთისა მიტროპოლიტი თეოდორე (ჭუაძე),
გ) ზუგდიდისა და ცაიშის მიტროპოლიტი გერასიმე (შარაშენიძე).
დ) ბოდბელი ეპისკოპოსი იაკობი (იაკობაშვილი).

VII. წმინდა სინოდმა მოისმინა მისიისა და ევანგელიზაციის განყოფილების ხელმძღვანელის, ჭიათურისა და საჩხერის მიტროპოლიტ დანიელის (დათუაშვილი) ინფორმაცია საიუბილეო წლის განმავლობაში ჩასატარებელ მისიონერულ ღონისძიებათა შესახებ.

დაადგინეს: შედგეს ღონისძიებების ნუსხა და მათი განხორციელების გეგმა.

VIII. წმინდა სინოდმა მოისმინა სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ქორეპისკოპოსის, ახალციხისა და ტაო-კლარჯეთის მიტროპოლიტ თეოდორეს (ჭუაძე) ინფორმაცია ა.წ. სექტემბრის თვეში ქ.კიეტში (იტალია) გამართულ შეხვედრასთან დაკავშირებით.

ასევე მოსმენილ იქნა ინფორმაცია ბოლო დროს მას-მედიასა და სოციალურ ქსელში ეკლესიასთან მიმართებაში გავრცელებული სხვადასხვა სახის ტექსტებისა და ქადაგებების თაობაზე.

წმინდა სინოდმა მიიღო შემდეგი მიმართვა:

როგორც ადრე, ბოლო დროსაც, მასმედიის საშუალებებით საეკლესიო საკითხებზე არაერთი ცილისმწამებლური სტატია გამოქვეყნდა, რომელთაც მიზანმიმართული ხასიათი ჰქონდა. ამას დაემატა სასულიერო პირების მიერ საჯარო სივრცეში გაკეთებული შეფასებები და ურთიერთბრალდებები, რამაც საზოგადოებაში სამართლიანი უარყოფითი განწყობა და გულისტკივილი გამოიწვია.

ისტორიის მანძილზე არაერთი მაგალითი გვაქვს იმისა, თუ როგორი მწვავე დებატები იმართებოდა ამა თუ იმ საეკლესიო საკითხთან დაკავშირებით, თუმცა ეს თემები ეხებოდა არა პირად ურთიერთობებს, არამედ დოგმატურ-სარწმუნოებრივ პრობლემებს. სარწმუნოებრივ საკითხებზე მწვავე კამათი ბუნებრივი მოვლენაა, მაგრამ ასეთი თემებიც და სხვა საკითხებიც, პირველ რიგში, ეკლესიის წიაღში უნდა შეფასდეს და მხოლოდ ამის შემდეგ უნდა მიეწოდოს საზოგადოებას, რადგან მოქალაქეები რეალურად არსებულ ვითარებას ნაკლებად იცნობენ და ეს მათთვის შეიძლება გახდეს დაბრკოლების საგანი და ცოდვის მიზეზი.

იმ ძალებს კი, რომლებიც ეკლესიის საზიანოდ შეგნებულად მოქმედებენ, სურთ, რომ დაძაბულობა საჯარო სივრცეში გაღრმავდეს და დაპირისპირების კერები გამრავლდეს.

ამიტომაც მივმართავთ სასულიერო პირებს და მრევლს, გამოიჩინონ კეთილგონიერება და არ აჰყვნენ პროვოკაციებს.

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

Revisiting 25th Anniversary Of Patriarch Bartholomew’s Enthronement -EurasiaReview

People say this article reflects the common attitude toward the #Ecumenical Patriarch in #Turkey… If really so, it’s very sad. Seeing Ankara making use of the Church is not good perspective. …

Source: Revisiting 25th Anniversary Of Patriarch Bartholomew’s Enthronement -EurasiaReview

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Filaret (Denisenko) picks up deplorables

Seems like Georgia is one of a few countries that haven’t been “infected” with the virus of Ukrainian schism. Thanks God, self-proclaimed Kyivan “patriarch” Filaret (Denisenko) haven’t entered canonical territory of the Georgian Orthodox Church (GOC), although at one time he obviously might be welcomed there by some political actors. May be it was the firm stance taken by our Catholicos-Patriarch Ilia II that stopped him or our people’s deep faith… I don’t know.

However, in Ukraine, UOC-KP received at least two former clerics of the Georgian Orthodox Church: Bishop Christopher (Tsamalaidze) and Archpriest Basil (Kobakhidze)

– Bishop Christopher (Tsamalaidze) who left his diocese without permission and was repeatedly condemned by the Church trials since 1995 to 2009 (suspended in 1995 and defrocked in 2003). However, in spite of repentance, he preferred to make political accusations against the Catholicos-Patriarch Ilia II.

– Archpriest Basil (Kobakhidze) who was suspended in December, 2004 for insulting and mocking at the Church and the priests. For example, he criticized His Holiness Ilia II on repeated occasions (mainly for GOC’s departure from ecumenical movement and putting Georgia “outside the united family of European Christianity”). In February 2005, Basil (Kobakhidze) was defrocked (according to him, of his own free will).  Then he gave a lot of anti-Church interviews, expressed his support for the Ukrainian Greek Catholic Church, took part in protests against the president of Belarus A.Lukashenko etc. He also was an expert for the Center of Religious Studies, the website of which http://religion.ge/ is now unavailable.


On 21 January 2006, Bishop Christopher (Tsamalaidze) and Archpriest Basil (Kobakhidze) participated in celebrations of the national Ukrainian holiday – the Day of Unity and concelebrated with “patriarch” Filaret. In the same time, one Nikolai (Inasaridze) was uncanonically ordained to priesthood and appointed rector to the newly established “Georgian” parish of the Nativity. And Ukrainian media immediately started to spread false UOC-KP leader’s statements about the recognition of the “Kyivan Patriarchate” by the Georgian Orthodox Church and His Holiness Catholicos-Patriarch Ilia II.

In its turn, The Patriarchate of Georgia denied incongruous rumors with an official letter on 23 January 2006:
“The Georgian mass media reported that Bishop Christopher (Tsamalaidze) and Archpriest Basil Kobakhidze also arrived in Kiev to participate in celebrations and act on behalf of the Georgian Orthodox Church. In this connection, the Patriarchate of Georgia states that in compliance with the decision of the Holy Synod of the Georgian Orthodox Church, Bishop Christopher (Tsamalaidze) and Archpriest Basil Kobakhidze are unfrocked for gross and repeated violations. Their actions are unauthorized and non-canonical.

The Patriarchate of Georgia informs the Georgian community that the Georgian parish, opened in Kiev, belongs to the jurisdiction of the ‘Kievan Patriarchate’ that no one of the Autonomous Orthodox Church recognizes. It bears no relation to the Georgian Orthodox Church .As far as newly ordained ‘priest’ of this church Nikolai Inasaridze is concerned, the services conducted by him are also non-canonical.”

May be Filaret is even useful for the Church in some sense since he gathers all those who isn´t firm it faith and ready to betray it?

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment

Seems like UOC-KP has “exarchates” around the world…

Yesterday I came across an article from which I’ve learned of existence of the “Orthodox Diocese of Paris and All France” in the so-called Ukrainian Orthodox Church – Kievan Patri…

Source: Seems like UOC-KP has “exarchates” around the world…

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ძალიან სასიამოვნო გალობა!

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

“America’s Recent Achievements in the Middle East” — Eyes on Europe & Middle East News

Originally posted on An Outsider’s Sojourn II: Image: americanfreedomunion.com Welcome to planet U.S. Corporation: America’s Recent Achievements in the Middle East Eric Zuesse Here are before-and-after pictures, at http://www.infiniteunknown.net/wp-content/uploads/2015/12/us-intervention-before-after.jpg, of what the U.S. government has achieved, in the Middle East: What’s especially interesting there, is that in all of these missions, except for Iraq,…

via “America’s Recent Achievements in the Middle East” — Eyes on Europe & Middle East News

Posted in Uncategorized | Tagged , , | Leave a comment

My review of the OCP’s new book “The Orthodox Dilemma”

How many people have at least general knowledge about the Orthodox Faith? How many Christians are familiar with the current situation within the Orthodox World or at least with its theology, tradition, and structure? How many of them are concerned about the plight of abducted Syrian clergy, detained Eritrean hierarch and thousands of Orthodox faithful, who are persecuted all over the world? How many Orthodox believers are informed on the recent developments in the dialog between Eastern and Oriental Orthodox Churches? Do we have a clear vision of Western Churches’ policy toward us and how we should interact with them? All these issues are thoroughly covered in the George Alexander’s new book called “The Orthodox Dilemma” that was offered me for review. Moreover, the publication has very interesting and valuable personal observations that show author’s deep and sincere concerns on the fate of the Orthodox Church.

i287104489240983338-_szw1280h1280_

The main issue raised in the book is why relations between Eastern Orthodox Churches and Oriental Orthodox Churches (as well as other non-canonical denominations) gain far less attention than ecumenical ones. Although the publication seems to be of polemical nature; it raises a lot of important questions that definitely worth being discussed by the broad community of Orthodox faithful. In my opinion, this proves the high value of “The Orthodox Dilemma” and surely another advantage of the book is its live and sincere way of narration.

At the same time, I’d like to take advantage of this opportunity and offer several comments on the message of the book. I’d also like to stress that this review is merely my opinion and in no way reflects the position of the Georgian Catholicosate which I belong to.

Firstly, I doubt the reasoning like “if we are so actively engaged in ecumenism, why don’t we seek Pan-orthodox unity at first”. Maybe we should ask: ”If we don’t strengthen relations with the Oriental Churches and don’t seek unity with them, why not to give up ecumenical dialog with the Western Churches?” As for me, such unity is not a goal in itself.

Often it is secular authorities who seek mere unity instead of the Truth, and Protopresbyter Alexander Schmemann gave us a bright historical example of how it can affect the Church: “Constantinus might think he had completed his father’s work and achieved the longed-for peace in the Church, but since it was based on a meaningless compromise, the peace was bound sooner or later to end. A year and a half after the triumph of the Homoian party (as the new Church-state coalition was known), Constantinus died. A reaction took place, not against any particular theology this time, but against Christianity itself: for two and a half years (361-63) the mysterious and tragic shadow of the Emperor Julian the Apostate lay across the empire. His first act was to set up complete religious freedom. He is reported to have hoped that the Christians would dispute so bitterly among themselves that they would discredit their faith in all eyes. Actually, the brief reign of Julian demonstrated that the Church, when left to itself might solve its difficulties independently”. On the contrary, in Matthew 10:45 we even can read: “I did not come to bring peace, but a sword”. Heretics who leave the Holy Tradition representing the action of Holy Spirit in the Church’s life are self-condemned by their own secession from the true faith (Titus 3:11) , and it was alright in Apostolic times to admit they aren’t members of Church. Indeed, they were granted with the Gospel, so why they gave it up? Thus, for members of canonical Orthodox Churches and from the spiritual point of view it seems not a matter of unity but rather a matter of how many people in the world would save their souls and praise the true Lord.

For example, how can Orthodox World embrace such an oath-breaker, a corrupt, immoral and politically biased person as anathematized Kievan “Patriarch” Filaret? Remember that he supported schisms in Bulgarian (1992) and Serbian (2006) Orthodox Churches instead of heal them! How can his dignity be recognized after these uncanonical and anti-Orthodox actions? Does his vision of the Church comply with the Holy Scripture and the Holy Tradition? In my opinion, Ukrainian situation is rather different from the EO-OO division, because the so-called UAOC and UOC-KP didn’t inherit misunderstanding and schism historically, their believers and hierarchy behave deliberately and know exactly what they do.

Of course, putting aside theology, there is a need for a common platform for Orthodox World to discuss social, moral, educational and security issues, to defend the rights of Orthodox believers and help them in need. It also would be good to join our efforts to tell people about Orthodoxy more actively through the media. There are many worthy ideas on this matter in the book!

Secondly, George Alexander refers to the Oriental Orthodox Churches, Old-Calendarists, Old-Believers, various “True Orthodox” and other non-canonical denominations as true Orthodox. At least in the case of Oriental Orthodox Churches he says that their faith is the same as of the Eastern Orthodox Churches. I have no theological background and can’t examine Christological issues on my own. On the other hand, a reference to the 2014 declaration of the Joint Commission for the Dialogue between Eastern Orthodox Churches and Oriental Orthodox Churches can’t fully change my mind about this matter. And the mere feelings of believers can’t be referred to as a sufficient basis for such an assessment of faith as well. It is only Church as a whole can decide whether the schism happened in the course of Council of Chalcedon due to merely political and linguistic difficulties or there were more profound reasons. And in the former case (I wish it was like that), it is only Ecumenical Council that can correct the mistake.

Thirdly, there is no room for Revolutions in the Church. Decisions shouldn’t be made exceptionally by the hierarchy nor should they be blindly pushed by the laity. There should be mutual trust and consent between them. A common problem (as I see it) is that a lot of people are more or less distanced from the true life of the Church due to the past Communist repressions or the pressure of modern secular society. Their belonging to the Church is fused in the age of aggressive mass culture and social media. How can we define who represents the Church now? That’s why it’s so difficult to keep up true and responsible reception of a Synod’s decision. Thus, to get sure that any future agreement is inspired by the Holy Spirit but not politics, culture or something else, we should bring people back to the spiritual life of the Church. This work should be done simultaneously with the theological dialog. It is Christ who should be the focus of our life. Doing so, we’ll ease the implementation of rightful decisions as well.

Frankly speaking, there are statements like “However, in the efforts to unify, the true faith of Orthodoxy should not be compromised nor should a common platform be used to make liberal theological agreements with non-Orthodox Churches” that inspired me to read the publication to the end. But there are no personal accusations. For me it’s obvious that George Alexander’s faith and goals are sincere and fair. I just wish above mentioned ideas to be expressed more explicitly. The Orthodox Dilemma” is definitely worth reading, and I will be glad to see it getting attention among Orthodox Christian believers.

 

 

Posted in Uncategorized | Tagged , , , | Leave a comment